NESLİ  TOPRAK’DAN OLMAK               

                                                                                               

 Baba geldi, nan koktu. Sofra kuruldu, nan görüldü. Nan yendi, karınlar doydu. Yıllar sonra oğullar büyüdü. Baba, çalışamaz oldu. Oğul geldi, nan koktu. Nan durdu, nefes kesildi. Sonra oğul, gur kazdı. Nan denilirdi ekmek diye, gur bilinirdi kabir diye. Nangur, denildi; kıymet bilmeyen gafile. Nan yapıldı, gur kazıldı. Nan atıldı, gur kapandı. “Nangur” ekmeği gömünce, iyiliğe mezar oldu nankörlük.

 

 

 

 

Gözleri vardı, ışığı da. Guru gördü, beğendi; nan saklamaya. Böyle, bildi  karanlık gur, nangur; iyiliği gömendir diye. Sonra, toprak köpürdü. O bilmezdi nankörlük. Şaşırdı; toprak ve “benden nankör bir insandan daha kötü bir şey neşet olmadı.” dedi.

 

 Öyle ya nesli toprak olmak, değil midir ki öncekiler toprak oldu, bizler yaklaşıyoruz ve sonrakilerin sonu da aynı… Nihayetinde özüne döner her şey!

 

 İşte bu yüzdendir; herkes muhtaç geriye bakacak, özüne dönebilecek yüze! O yüz ki, vefa sahibinin yüzüdür. O yüz ki örnek yüzdür! Ne de çok anlamı var; vefa’nın ve ne de çok şey vefalı olmak! Belki de, sevgide devamlı olmaktır; en temel güzelliği…Bir gün Peygamberimiz (as) ihtiyar bir kadına iyilikte bulundu. Sebebini soranlara ise “Bu kadın, Hatice hayatta iken bize gelir giderdi. Ahde vefa dindendir.” Diye buyurmuştu. Öyle ya, biz de yüz var mı, önce ana-babamıza bakacak? Peki ya, kardeş, akraba, konu komşu, eş, dost ne diyecek acaba, “nasıl bilirdiniz?” sorusuna… Sonra, tabii ya sonrasında yüzümüz var mı, tek baştan toprak olmaya? Ne kadar vefalıyız,  Adem olmaya?

 

Bu yüzden, toprağa mı sormalı; “örnek nesil kimlerdir” diye?

Kim ola ki o,  topraktan gelen nesil? Cebrail’in (as) hayran kaldığı nesil!

O nesil ki, Adem olmaktan  kul olmayı bilen nesil!

Habil’i haset etmeyen, ettiği nankörlük ile kargadan utanan nesil!

Nuh’un (as) gemisine binen nesil!

İbrahim (as) gibi evladının sahibini bilen ve  Rabb’ine sadık olan nesil!

Anasının duası ile Musa’ya (as) komşu olan nesil!

Yusuf (as) gibi zindanı nankörlüğe tercih eden nesil!

Annesine sözünü tutan ve  peygamber hırkası koklayan nesil!

Peygamberin sünnetini yaşayan, O’nun hatırasını gömmeyen, hep göz önünde tutan nesil!

 

 

 

Çokça bildiğini sanıp, taklit yapan değil; kendi medeniyetine sahip çıkan, özüne nankörlük etmeyen nesil! Kimliğini bilen, ırkın ötesine geçip insan olabilen nesil! Tüm bunlarla birlikte, vefasının kolları ile iyiliğe sarılan; iyi nesildir, örnek nesil!

 

 

                                                                                                  AYSUN YILDIZ

                                                                      Cerrahpaşa Yüksek Öğrenim Kız Öğrenci Yurdu

                                                                                        Alfred Ü. İletişim Fk. 3. Sınıf