2010 Özlenen Gençlik
İnsanların çoğu,itirafın yerine iddayı,acziyetin yerine öfkeyi,çaresziliğin yerine avuntuyu koyarak öldürüyorlar vakitlerini demiş yazar.Aslında iddalarımı itiraflarımın ışığında öne sürüyorum.Öfkemi acziyetimle haykırıyorum.Avutmuyorum kendimi ama çaresizliğimi şu sözlerimle ifade ediyorum…Yaşamak isteyip te yaşayamadığım gençliğimi özlüyorum.Bir sahabe gençliğini,bir Çanakkale gençliğini düşlüyorum.Kendimi aşağılarcasına sesleniyorum zamana ^bir gençlik özlüyorum……^
Dinlemeyi istiyorum. Kulaklarımdan başlayıp kalbimi, gözümü, gönlümü kör düğümle bağlayan kulaklıklarımdan arınıp dinlemek istiyorum ezanı. Allahü ekber deyince titremek, edeplenmek istiyorum.Hayyales salah deyince müezzin, geldim Allahım icabet ettim davetine deyip bir tebessümle beklemek istiyorum. Düşlüyorum camilerde sıra sıra dizilmiş gençler göreceğimiz günleri. Leyla’sına hasret mecnun gibi, beş vakit seccadesini gözleyen bir gençlik özlüyorum.
Nerede Asım , Asım'ın Nesli Nerede ?
Genç insan hareketlidir, canlıdır. Enerjik olma gençlik ruhunda saklıdır. Aynı zamanda gençlik,
geleceğin teminatıdır. Teminatımız ne kadar sağlam olursa geleceğimizde o kadar garanti altında olacaktır.
Bir genç olarak öncelikle ülkemizin gençliği nerede, ne yapıyor, nasıl yaşıyor kısaca bunlardan bahsetmek istiyorum ki
sonrasında yapmaya çalışacağım gençlik tasavvuru havada kalmasın.
Devamını oku: Nerede Asım , Asım'ın Nesli Nerede ? (Fatma ÖZÇAKIR)
Babamızdan, dedemizden ve etrafımızdaki birçok kimseden gençliklerine yönelik “Ah bizim zamanımızda“ ile başlayan cümleleri duya gelmişizdir. Sahi ne vardı onların zamanında, onlar nasıl gençlerdi ve neydi özlenen?
İnternetin, faksın ve telefonun olmadığı; ama muhabbetin, içtenliğin ve samimiyetin had safhada yaşandığı yıllardı onların dönemi. Aradan asırlar geçmedi; ama sokakta bulduğu cüzdanı almadan kenara koyabilecek yüreği ve mutfağına oturmuş, çayını yudumlarken, kuracağı yuvanın hayalini kuran genç kızın masumluğunu belki de yavaştan yitirir olduk.
Babasının yanında konuşmaktan ar eden adamın, yanında küstahça sigarasını tellendiren oğlu peyda oldu zamanla. Aîlece oturmuş soba başı çay sohbetlerini unutuyoruz sanki. Cümbüşlü çığlıkları ve çığırtkanları huşu ile dinler olduk onun yerine ve kulaklarımız ümmiliğini yitiriyor git gide.
"Bir gençlik...Zaman bendedir ve mekan bana emanettir!" şuurunda bir gençlik...Bir nida kopararak "Mukaddes emaneti ne yaptınız?" diye meydan yerine çıkacağı günü kollayan bir gençlik...
Dininin, dilinin, beyninin, ilminin, ırzının, evinin, kininin, öcünün davacısı bir gençlik..."
Üstad Necip Fazıl'ın gençliğe hitabesinde bahsettiği ve Mehmet Akif'in çok uzakta değil dediği gençlik en deli çağında gelmişti ve en deli çağında kirletilmişti. Güçsüzdü, keşkelerle başlar oldu cümleleri, geçmişinden güç almayan sadece kendi geleceğini düşünen bir gençliğe dönüştü. Kendi ruhunu özgürlük başlıklı bir gazete makalesine emanet eden ve kitap aralığına sıkışmışbirkaç cümleden sözde büyük anlamlar çıkaran tarihine saygı duymak yerine duyana gerici sıfatı takan bir gençliğe nasıl emanet edebildik yarınlarımızı?